Brązowo otynkowane bloki przy Kwiatowej stoją tu już dwanaście lat. A Klimcia ma dopiero dziewięć. Odkąd pamięta, przez okno dużego pokoju widać było podwórze z piaskownicami i chybotką, a dalej krzewy jaśminu na zielonym trawniku. Z kuchni – patrzyła na ulicę, po której przejeżdżają samochody i tramwaje.

- Mamo, czy tak było zawsze?

- ZAWSZE?... Nie, przedtem nim się urodziłaś, nie było Kwiatowej. Dopiero ją budowali.

- I nie mieliście domu?

- Mieliśmy. Dom jest przecież domem, choćby był najmniejszy i najmniej wygodny. A my z tatą i Markiem mieszkaliśmy razem z babcią, dziadkiem, ciocią Ewą i jej mężem. W jednym pokoju! Było okropnie ciasno, ale wesoło. A malutki Mareczek nie miał nawet swego łóżeczka. Spał w koszu zawieszonym na haku u sufitu i huśtał się w nim nad naszym łóżkiem.

- A kiedy ty, mamo, byłaś mała?

- Była wtedy wojna i niewiele ludzi miało prawdziwe domy. Kiedyś zamieszkaliśmy w piekarni, gdzie poczciwy piekarz pozwolił nam ogromną stolnicą oddzielić kąt do spania. Było nam ciepło i ładnie pachniało mąką i świeżym chlebem. Cieszyliśmy się z tego niby-domu tak samo, jak przedtem z nowego mieszkania w Gdyni, gdzie były trzy pokoje i balkon z kwiatami.

- To dziadkowie kiedyś mieszkali w Gdyni?

- Tak. A ich rodzice w Sieradzu. Dziadkowie dziadków w Lipnicy, a jeszcze przedtem... ZAWSZE mieszkaliśmy w Polsce – powiedziała mama i wręczyła Klimci ściereczkę, bo właśnie skończyła zmywać naczynia po kolacji...

Świerszczyk - Tygodnik dla młodszych dzieci
8 (1523) 23.II.1975 r.
cena: 1,5 zł