- Jakie zabawy i zabawki pamięta Pan ze swojego dzieciństwa?
Pierwszą zabawką, którą pamiętam, jest pluszowy miś o imieniu Karolek oraz drewniane klocki. Późniejsze zabawy są z kolei związane z wojskiem, czyli plastikowe żołnierzyki, kupowane w kioskach Ruchu, pistolety Precyzja oraz modele czołgów (pojazdów wojskowych). Miałem także zabawki zagraniczne, przywożone przez mojego ojca – tu także pamiętam głównie zabawki związane z modelarstwem i armią, były to absolutne rarytasy w porównaniu z siermiężną rzeczywistością PRL-u.

- Zabawki militarne były tymi ulubionymi?
Tak, zdecydowanie. Nawet na podwórku odgrywaliśmy bitwy rycerskie albo kowbojskie. I oczywiście „Czterej Pancerni”! Byłem zawsze Jankiem.

- Każdy chłopiec chciał być Jankiem, a dziewczynka – Marusią.
A najtrudniej było znaleźć Gustlika. Ja byłem wtedy prowodyrem tego typu zabaw podwórkowych, mimo, że często musiałem przerywać zabawę i poświęcać czas na granie na skrzypcach, co mnie wtedy bardzo denerwowało.

- A jak wspomina Pan swoją szkołę?
Moja szkoła była cudowna. Nie chodziłem do szkoły rejonowej, ale do muzycznej, naprawdę bardzo dobrej szkoły. Naukę rozpocząłem w 1969 roku, pamiętam jeszcze ławki z pochyłym blatem i pióra z kałamarzem. Przez pierwszych parę lat mieliśmy wspaniałą wychowawczynię, panią profesor Okoniewską, była ona nauczycielką tzw. „starej daty”, oprócz uczenia nas, wychowywania, także po trosze nam matkowała. Mieliśmy niestety w klasie kolegę, który był gruby. W każdej klasie była postać grubego kolegi, niestety był on tępiony. Zabieraliśmy mu tornister, a kolega, jako że był bardzo zaborczy, kiedy chodziło o jego rzeczy, gonił za nami po całej szkole, spocony. Strasznie się zachowywaliśmy…

- Często wraca Pan w myślach do wspomnień o dzieciństwie?
Często, zwłaszcza gdy przyjeżdżam do Poznania, gdzie spędziłem dzieciństwo. Także ten wywiad był okazją, by poszperać w pamięci.

- Cieszy nas to bardzo. Dziękujemy za rozmowę.

Anna Nowak
Piotr Armatowski